هجرت

چه ناب قلب ها می دیدم

که چشم ها کم سو بود

چه سبز واژه ها می شنیدم

که گوش ها سنگین بود

چه پاک دست ها لمس می کردم

که پاکی یک قصه بود

بیداری، بیداری

چه کاری زخم ها، خنجرها پا بر جا

شب های تشویش، چه دراز

چه سرخ، جای تازیانه ها بر این روح

طوفان اشک ها، چه سیاه

چه سوزان آتشی، می گداختم

خطاهای من یا دیگران؟

پشیمانی، پشیمانی

تک پرتوی سفید تر از ماه

کر گشته ام. چه صدایی!

تک دلی سرخ تر از شقایق

کور گشته ام. چه نوری!

تک امیدی سبز تر از برگ های بهار

لمس گشته ام. چه احساسی!

روشنی، روشنی