گلدانم

چون از چشم، اشک می بارید بر گلدان، شقایق می رویید. حال خون گریه می کنم و کاکتوس نصیبم است!

!چاره ای نبود جر پستی من

.کاسه ی صبر لبریز شده بود، انتظار بی معنی و امیدم بیمار

دیگر چاره ای نبود جز دل را لگدمال چکمه ی دل کردن!
قوایی برایم نمانده بود. هر چه داشتم هدیه کرده بودم صامت، سوار بر اسب فکر.
اگر پس زده می شدم به سیلی تنفر، آنگاه غمگین اما آسوده تر می رفتم و او هم پیش از این آرامش می یافت. اما نشد.
خالی شده بودم دیگر.

پس راهی نیافتم جز پست جلوه دادن خویشتن در نظرش، تا طرد شوم.
که مقصودی نبود در این بین جز آرامشش؛ که غیر از این آرزویم نیست.
کاشکی بداند، کاشکی بفهمد ...
باشد که خود نیز خوابی آسوده بیابم پس از این بی خوابی ها؛ که این هم رؤیایی باشد بس دور از ذهن!

ریسمان ذهن

ذهن ریسمانی است بین دو واقعیت بدن و روح؛ و زندگی کردن در ذهن مانند راه رفتن روی ریسمان است، باید هم نامتعادل و ناراحت باشی. هر لحظه پر از تشویش و نگرانی خواهی بود.

اوشو

خاموش

یک شب همه چیز خاموش

دل خاموش؛ ذهن خاموش؛ معرفت خاموش؛ اشتیاق خاموش؛ ...

زندگی خاموش

و حالا زبان هم ... (آدم مورد نظر خاموش می باشد.)

پاسخ

:در جواب نامه ی امیرحسن

http://chemtmu.blogfa.com/post-460.aspx

اگر خدایی هست و آغوشی دارد، در قعر چاه هم هست، در عمق تاریکی هم هست، در سکون سرد سیبری ات هم هست...

پس بگذار سقوط کنم شتابان...

گویند کسان بهشت با حور خوش است                 من می گویم که آب انگور خوش است

این نقد بگیر و دست از آن نسیه بدار                     که آواز دهل شنیدن از دور خوش است

سررسید دفتر روز است؛ نه شب

.حسابی نیست بر این شب های تنهایی. شمار تاریکی تلاشی عبث است

سررسید دفتر روز است؛ نه شب.

عشق سودای شبانه است که دراز است و قلندر پیدا.

گویی روح سیاه رنگ است که در دل شب فرار می کند تا مستور بماند.
در شب های بی کسی به خانه ی کسان می رود تا ساعاتی در آغوششان بیاساید در خیال؛ اما اگر روز، واقعی باشد.

تکرار شب های بی شمار. نه تازگی، نه شور و شوق.
مسکنی بر دردهای روشن که خورشید پشت پرده است.

و بی سرانجام سقوطی که پنداری نزدیک است پایانش، که قعر چاه سیاه است و ناپیدا در دل شب.
پس روز بنگر تا دریابی اوج افول را.

نانو كشكول شخصی

خدا : گره کور

روح : مبهم

آدم : کمتر از خاک

ابلیس : متحیر

پدر و مادر : نافهمی دوجانبه

دنیا : کثیف

زندگی : عجیب
مرگ : شیرینی نامفهوم

عقل : مثل خر توی گل

راستی : نایاب

رنج : همیشگی

غم : عادتی دردناک

امید : مشکوکم

شادی : هِه هِه هِه

دوست : همدم

علاقه : فقط دو طرفه

عشق : کمیاب

عاشق : دیوانه

معشوق : یا soul mate یا هیچ

انتظار : سرد

صبر : سخت

خاطره : درد

محبت : منافع

ستم : طبیعیه

فقر : تکراریه

روز : تاریک

خورشید : نامادری ظالم

شب : آرامش

ماه : مهربان

چشم : راز